iPrzecinek.

wyszliśmy z tunelu!

pjy — Tue, 30 Jun 2009 21:56:05 +0000

oficjalnie przekazaliśmy wielką kobyłę klientowi na testy. razem z dokumentacją. pięknie.
już się czujemy wypoczęci, wyspani i ogólnie zadowoleni. fakt – wszystko może się zmienić po obadaniu projektu przez klienta, ale jako że odhaczyliśmy wszystkie zamówione podpunkty – można mówić o małym zwycięstwie. przynajmniej z terminem ;)
nie pozostaje nic innego jak pogratulować sobie nawzajem i czekać na opinię klienta.
i choć dziękowałem na bieżąco, nie zawaham się napisać tego raz jeszcze – wielkie dzięki Świeży – odwaliłeś kawał porządnej roboty!
oby wkrótce czas nam się spieniężył ;)

widzę światło w tunelu

pjy — Fri, 19 Jun 2009 18:07:48 +0000

jakoś się cicho zrobiło na iPrzecinku. cicho, bo praca wre. do końca czerwca trwa zlecenie, jak się okazuje – często spotykane w swym rozwiązaniu – ale dla nas będące małym wyzwaniem, bo będzie to nasze pierwsze combo typo3 i flasha. wszystko zaczęło się od tego, iż klient naszego klienta, stwierdził, że chce mieć lepszego cmsa, bo obecny mu nie odpowiada. przy czym strona ma pozostać identyczna [nota bene cała we flaszce].
cóż. jakby się można tego spodziewać, “stary” cms opierał się na plikach xml, które nie dość, że spowalniały działanie strony, to jeszcze generowane były półautomatycznie. sam cms ciut spartański, co najgorsze – “czyjś”, a więc na modyfikację ochoty nie mieliśmy żadnej. jedyne wyjście – nowy cms. a że koszty trzeba było obciąć i czas podać niezbyt odległy – wybór padł na typo3 i próbę sprzęgnięcia go z flashem. w pewnym momencie okazało się, że sam pomysł dobry, ale pojawiła się myśl, że być może się przeliczyliśmy..
potem pojawiło się światełko w tunelu. nie byłem pewien czy to nadjeżdżający pociąg, czy wyjście, ale najważniejsze, że coś zaświeciło.
dziś oficjalnie chyba mogę stwierdzić, że światło widzę wyraźniej – i zdecydowanie jest to wyjście z tunelu. co prawda nadal istnieje niebezpieczeństwo, iż po wyjściu, pociąg nadjedzie tak szybko, że nie zdążymy odskoczyć i i tak nas rozjedzie.. ale póki co jestem całkiem dobrej myśli :)
co cieszy najbardziej – świeży dzięki temu zleceniu przygotował frameworka, który będzie można wykorzystać w przyszłości [może nawet tej najbliższej!]. SWEET.
tyle tymczasem. pora wracać do uzupełniania bazy. w końcu trzeba czymś typo nakarmić ;)

pda2day #7 [2009.06.01]

pjy — Mon, 01 Jun 2009 16:47:26 +0000

dostępny jest kolejny numer – tym razem siódmy – pda2day, pisma o tematyce pda. magazyn tradycyjnie do pobrania pod adresem pda2day.pl
tym samym jest to ostatni numer przed wakacjami – kto wie, jeśli tylko szczęście dopisze, może uda się wydać specjalny numer wakacyjny. jeśli nie – kolejny ukaże się dopiero we wrześniu.

bla bla bla.

pjy — Wed, 27 May 2009 17:41:59 +0000

na wszelki wypadek powiem, iż jeśli czas sobie cenicie i tracić go na pseudouszczypliwe wynurzenia szkoda – lepiej poniższy wpis olać i przejrzeć jeszcze raz failblog.org. a jeśli mimo to zmęczycie te kilka zdań i obrazicie się po ich przetrawieniu – sami jesteście sobie winni, nie mówcie, że nie ostrzegałem.
ciekawe czy zdarza się komuś poza mną, wkurzyć się na to, że potrafiło się zachować poziom i nie zniżyło się do poziomu drugiego rozmówcy, który krótko mówiąc “jechał” w żywe oczy. ba, w biały dzień do tego. zastanawiam się, czy to wyższy poziom, czy głupota, pozwolić sobie napluć na kapelusz i nie zrewanżować się lewym sierpowym. klasa, głupota, a może odporność na upośledzenie innych? bo jak inaczej nazwać brak taktu, inteligencji i prowadzenia konstruktywnej dyskusji, jak nie upośledzeniem. say “miłitałdet”.
myślę sobie też, czy to w ogóle możliwe, by w realnym świecie, zdarzali się ludzie tak bardzo od rzeczywistości oderwani, tak bardzo kierujący się w życiu metką czy nazwiskiem, ba, tak bardzo wierzący w to, że są pępkiem wszechświata, a to czego dotkną, tak bardzo zyskuje na wartości? no ok, wiem, są takie wynalazki, o ich zdjęcia i najnowsze ploty na ich temat bije się większość tabloidów. ale żeby wśród tzw. “normalnych” ludzi? mało, żeby to “zwykli” ludzie tak? cóż. pozory często mylą, ale pierwsze wrażenie rzadko, tak przynajmniej jest u mnie. pierwsze wrażenia i pierwsze skojarzenia najczęściej dają mi sporo właściwych informacji. staram się jednak, pamiętając by nie oceniać książki po okładce, i “daję szansę”. hm, może niepotrzebnie. ileż czasu bym zyskał i nerwów zaoszczędził..
gratuluję wszystkim, którzy w każdej ulotce szukają sztuki. gratuluję wszystkim, dla których sztuka oznacza nazwiska, a nie dzieła. gratuluję wszystkim, którym wydaje się, że są jedyni na świecie. szczerze natomiast gratuluję tym, którzy do zadufanych w sobie autystów mają cierpliwość. ja nie mam. i nie chcę mieć. po co mi to. szczerze? wisi mi to.
niech mi ktoś jeszcze powie, że piękno, estetyka i powiązane z tym aspekty, nie są subiektywne i zależne od gustu lub wymagań w danej chwili.. pięknie pogratuluję błyskotliwości i estetycznie pogonię.
i co? przez przypadek jeden z drugim, albo jedna z drugą, albo w ogóle wy z nimi, trafiliście tu i czytacie, i się w was gotuje, i wrze, i się wkurzacie, i myślicie “co ten osioł wypisuje?”. taaak? boli? urażeni? git, bo to znaczy, że o was właśnie piszę.

tzw. disclaimer:
drogi zbłąkany internauto, droga zbłąkana internautko, czytając moje głośne myśli – zastanów się nad tym co robisz i mówisz. albo jeszcze lepiej – zastanów się ZANIM coś zrobisz i powiesz. niewiele kosztuje, podobno nie boli, a może pomóc. a nuż okaże się, że nie pasujesz do powyższego opisu i będzie on tylko blubrami znudzonego dniem “człowieka obsługującego photoshopa”. amen.

zapowiedź dochodzenia

pjy — Tue, 19 May 2009 00:26:11 +0000

…czyli szybki update kącika filmowego :)
trochę czasu od projekcji minęło, ale ponieważ dawno nic się tu nie działo, postanowiłem przypomnieć sobie kilka faktów i sklecić kolejną niby-recenzję.
na pierwszy ogień zapowiedź [oryg.: knowing] z dziadkiem nicholasem cagem. hmm. ciężko pisać, jeśli z założenia celem wpisu powinno być zjechanie filmu, a tymczasem tak naprawdę nie ma nic, do czego mógłbym się przyczepić. tzn. nie ma nic wielkiego, co skreślałoby film od razu. ok, są tacy, co mówią, że sam główny aktor wystarczy [mówi się, że jest dobrym aktorem, ale nie wiadomo gdzie zagrał dobrze - pozdro hugh ;)]. temat przewodni powiedzmy, że oklepany, efekty jak to przystało na obecne filmy – niezłe [polecam scenę rozbijającego się na autostradzie samolotu] i.. damn, musiałbym sprezentować wam spoilera, a tego nie chcę.. hm, ogólnie rzecz biorąc – pod koniec filmu dzieje się coś, co niektórzy uważają za bezsens, przekreślenie reszty filmu i w ogóle brak związku z niektórymi przedmiotami/symbolami w filmie, z którymi teoretycznie wszystko miało się wiązać. ja powiem inaczej – ta końcówka tłumaczy to, w co większość wierzy. co najważniejsze – tłumaczy w sposób inny, niż większość uznaje. to dlatego końcówka wydaje się pozbawiona sensu, a tymczasem, wg mnie, jest ciekawym podejściem do tematu. nie mówię, że to doskonałe, film boski i w ogóle, nazwijmy to miłym akcentem. mimo to wciąż mam mieszane uczucia i nie wiem czy szczerze polecić go mogę. no ok, fajna rozrywka. polecam sceny wypadków i katastrof – nareszcie nikt się nie bał i pokazał w zwykłym filmie akcji, że w wypadkach giną ludzie. tego brakowało – do tej pory wszelkie nieszczęścia były jakby bezosobowe – ok, byli ludzie, aż tu nagle ich nie było. w zapowiedzi jakoś tak wyraźniej widać, że rozrywa ich eksplozja, płoną, wypadają z samolotu, czy też są “zgarnięci” przez pędzący po peronie wagon metra [widok zza taranującego tłum okienka "sterówki" dał radę]. overall rating: “coś innego”.
drugi tytuł to dochodzenie. hehe, oglądając trailer hugh stwierdził, że nie ma ochoty oglądać tego przed snem, bo już po 20 sekundach zajawki wie, że “dźwięk będzie dobry”. na to liczyłem i.. się trochę przeliczyłem. film okazał się nie być horrorem, z przyprawiającym o ciarki na plecach odgłosem wydawanym przez kolejną postać rodem z azjatyckich filmów grozy. ot, thriller raczej. chwilami nawet nienaturalnie rozciągnięty, za sprawą scen typu “dłużyzny”. rodzina lynchów maczała tu paluchy, więc trzeba im wybaczyć. w zależności od błyskotliwości ale i uwagi widza – film wcześniej czy później raczy nas prawie zaskakującym zwrotem akcji. prawie – bo po dłuższym zastanowieniu się, dochodzimy do wniosku, że “to już było”. z drugiej strony – ciężko trafić na film, który nie jest jakimś offowym, autystycznym tworem, a jednocześnie nie powiela jakiegoś znanego wszystkim schematu.. ale wracając.. chwilami nawet usłyszymy prawie-żarciki, choć generalnie film komedią nie jest. na koniec plus – w ogólnym rozrachunku zło wygrywa, ale zło “szlachetne” jakby, czy coś [znów uważam na spoilery], więc nie wiadomo czy to do końca zło w takim razie, choć w sumie, większość normalnych osób po obejrzeniu filmu stwierdzi, że bez wątpienia było to zło i już. przy okazji można kuknąć.